1 september


1 september staat vanaf vandaag in mijn boek van “niet fijne dagen”. Want deze ochtend voelde ik me verschrikkelijk. Onze dochter van 3 jaar had het op het einde van vorig schooljaar al best moeilijk. Ik zei gisteren nog tegen mijn collega’s dat ik een hart van steen zou nodig hebben. En inderdaad, deze ochtend was een hel. Ze was vastberaden dat ze niet naar school ging. Ze had dit ook al enkele keren laten horen en toen we aankwamen bij de school was het ook een heel gedoe om haar uit de auto te krijgen. Na wat geduw en getrek lukte het ons om met haar tot aan de schoolpoort te geraken. Daar moesten we ze in de armen van een juf duwen die haar meenam. Ik dacht dat ik kon uitbarsten in tranen. Hoe verschrikkelijk is het als moeder om je kind ergens te laten waar hij of zij het veel te druk vindt. “Er zijn te veel kinderen”; zegt ze dan zo mooi. Fierheid en droefheid komen op me af. Want je bent zo klein en weet al zo goed wat je voelt maar langs de andere kant kan ik je ook niet helpen bij deze overvloed aan prikkels. Ik kan je niet afschermen van al die drukte rondom je. Met tranen vertrek ik naar huis.

Na deze ochtend besef ik nog maar eens een keer waarom ik mee achter de vzw Atlantiss sta. Kinderen moeten op jonge leeftijd kunnen genieten van het samen zijn, kunnen ontdekken in alle rust, zich vooral veilig en vertrouwd voelen in hun omgeving en, laat ons duidelijk zijn, ik denk niet dat mijn dochter dit gevoel deze ochtend had.






32 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven