Welbevinden is een basisrecht.

Had ik gezegd dat 1 september mijn dag niet was? Wel dat gevoel heeft zich heel de maand door getrokken. Deze maand verliep in complete chaos. Het leek wel of de planning die we in juli nog hadden volledig verloren was gegaan. Alle structuur die we hadden vroeger was nu ver te zoeken. Ik liep meerdere keren als een kip zonder kop rond en kreeg hierdoor ook weinig tot niks gepland. Daarnaast was ik ook nog eens ontzettend vermoeid. Ik kon uren slapen en niet uitgerust raken wat alleen maar zorgde voor meer chaos.

In mijn vorige blog vertelde ik over de eerste schooldag van mijn dochter. Wel het gevoel dat ik toen had is blijven naslepen. Ondertussen had ik gelukkig wel al een zeer fijn gesprek met de juf hierrond. Toch merk ik nog elke ochtend aan mijn dochter dat ze niet graag naar school gaat. We overtuigen ze ondertussen met van alles en nog wat maar ik voel dat we in een soort routine zijn geraakt waarin zij huilt omdat ze niet wil gaan en ik zaken beloof om haar te overtuigen. Gaande van het is maar een halve dag tot wat we in de avond gaan eten zodat er zaken zijn waar ze naar kan uitkijken. Op die momenten neemt mijn moederhart de zaak volledig over. Ik voel zelf het verdriet opkomen en wil het liefst van al van de daken schreeuwen dat er dringend een oplossing moet komen voor deze kinderen. Want verdienen de kinderen die net iets gevoeliger zijn voor alle prikkels ook niet een fijne schooldag?

Omdat ik er zo mee inzat nam ik contact op met een kinderpsychologe in de buurt. Jammer genoeg was het antwoord een slag in ons gezicht. Geen plaats meer in het jaar 2021 en een doorverwijzing naar een bepaald traject dat ons veel geld zou kosten en waar ik niet van weet of dat nu net hetgeen is wat we nodig hebben. Natuurlijk wil ik hulp voor mijn dochter maar ik mis de contacten en het warme begrip hierrond. Ergens iemand die ons zegt dat wat we doen goed is en dat er oplossingen bestaan.

Omdat ik niet graag bij de pakken blijf zitten ga ik maar weer op zoek naar een andere therapeute die misschien wel sneller plaats voor ons heeft. En ondertussen blijf ik de juf op de hoogte houden van onze ochtenden in de hoop dat zij hiermee aan de slag gaat. Ik voel wel stillaan dat mijn krachten aan het terugkomen zijn. De confrontatie met deze situaties geeft mij moed om door te zetten, om onze vzw groot te maken.

Voor alle kinderen die nood hebben aan rust. Ouders die welbevinden hoog zetten voor hun kinderen. Maar ook af en toe nood hebben aan een klankbord.

Afsluiten doe ik nog met een quote voor alle ouders die de hoop naar beter kunnen gebruiken.




48 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven